De ochtend na mijn zwangerschapsverlof

Na 4,5 maand ging hij dan weer, de wekker. Natuurlijk was hij afgelopen maanden wel vaker gegaan maar voor een andere reden; afgelopen mei ben ik moeder geworden van een dochter en nu zat mijn zwangerschapsverlof er weer op. Ik was al iets voor de wekker wakker en er spookte verschillende werkvragen door mijn hoofd; Hoe zou dat ene project zijn afgelopen? en Zou die klant met ons in zee zijn gegaan naar aanleiding van dat voorstel wat ik nog met mijn dikke buik had gemaakt na dat gezellige gesprek met ook een moeder? Maar de belangrijkste vraag was eigenlijk hoe staat het met mijn arbeidswaardering en de bijbehorende zogenoemde terugkeerdrempel; Oftewel wat vond ik er eigenlijk van om weer aan het werk te gaan?

Bij klanten en trainingen had ik het maar al te vaak gebruikt; die drie magische bollen waarin we ons leven kunnen indelen;  de bol van sociale activiteiten (afspraken met vrienden, sporten etc.), van privézaken (familie) en van werk (wat ik tot voor kort 40 uur per week met veel plezier deed). Ze spookte gelijk door mijn hoofd.

Als het lekker gaat dan zijn deze 3 met elkaar in balans; oftewel de huidige tijdsverdeling werkt. Op het moment dat werk eruit valt om welke reden dan ook (in mijn geval dus zwangerschapsverlof) dan zullen sociaal en privé de werkuren opslokken en een nieuwe verdeling maken, en dat gebeurde tijdens mijn verlof ook. In het begin was ik nog redelijk aangehaakt; uit nieuwsgierigheid werd soms toch stiekem die mailbox geopend om mee te lezen. Maar toen mijn dochter geboren was verdween die kleine overgebleven werkbol als sneeuw voor de zon. Ook de sociale bol werd een stuk kleiner; privé kreeg (logischerwijs) de overhand. Na een aantal weken kwam hier wat verandering in, de sociale bol werd weer wat groter door o.a. alle kraamvisite en de afspraken buiten de deur die weer konden. Dit ging redelijk makkelijk omdat dit nou eenmaal goed paste bij de privé bol; de kraamvisite kwam immers bij ons thuis en bij een koffie buiten de deur ging ze gewoon mee. Echter de werkbol paste niet zo mooi bij de nieuwe balans tussen privé en sociaal, sterker nog het zou betekenen dat er privétijd ingeleverd moest worden om de werkbol weer in te passen. Dit vergde wat puzzelskills en het besef dat ik mijn dochter toch echt een aantal keer per week bij de opvang zou gaan brengen (ook dat feit was gemakshalve naar de achtergrond verdwenen). Toen de eerste werkdag dichterbij kwam merkte ook ik dat hierdoor een drempel was ontstaan waar ik overheen moest . Gelukkig weten mijn collega’s hoe belangrijk het is om een lijntje te houden met een collega die er niet is om welke reden dan ook. Zo werd er regelmatig naar een update met foto gevraagd, ontving ik verschillende kaartjes en kwamen collega’s en directie ook beschuit met muisjes eten. Die betreffende ochtend realiseerde ik mij dat deze acties (hoe klein ook) mijn terugkeerdrempel toch hadden verlaagd. Want tja…iedereen is vervangbaar maar je wordt wel gemist als je er niet bent! Als je dat kunt uitstralen als werkgever/collega en acties op onderneemt dan past die werkbol bij de betreffende medewerker weer sneller dan je denkt.